Σε ένα από τα ταξίδια της στην Ελλάδα, ή αδελφή μου Ευτυχία, μου ζήτησε να της ράψω νυφικό για το γάμο της, το καλοκαίρι του 2018. Ένιωσα μεγάλη συγκίνηση, αλλά και αγωνία για το πως θα τα κατάφερνα.
Ζήτησα να μου επικοινωνήσει τη σημειολογία την οποία ήθελε στο νυφικό της. Μου απάντησε με τα παρακάτω λόγια, τα οποία με εκφράζουν, ίσως, όσο και την ίδια.
’Το νερό κατεβαίνει από τα βουνά
Ζωντανό νερό, εξελισσόμενο.
Αυτό, λοιπόν, κουβαλά στο σώμα του
το παρελθόν, τα στοιχεία, τον άνεμο,
τις συνήθεις, τις αρχές, το σέβας.
Έτσι κατεβαίνω και εγώ
Από το ορεινό χωριό της Σάντας του Πόντου
στο Αχαλσένι του έντιμου Καυκάσου
και στο ελληνικό χωριό της Μακεδονίας. Κουβάλησα τα ήθη, την λαογραφία,
τις μνήμες, τον πόνο και τον αγώνα μου.
Το μάθημά μου το βίωσα
με την βοήθεια της παράδοσης
Όπως είχα ήθος, είχα και δύναμη
Την ημέρα του γάμου μου φέρω αντάμα το βίωμά μου, που από τις κορυφές του βουνού μελωδικά κατεβαίνει και παίρνει μορφή στο νυφικό μου
Μια γυναίκα με παρελθόν, βάρος, συνείδηση Αποδέχθηκα με ευγνωμοσύνη τις επιρροές μου, άφησα με ηρεμία να με πλάσουν…
είμαι μια γυναίκα που σέβεται το βουνό’’
Ήταν προφανές, πως πρόκειται για μια γυναίκα συνδεμένη με την αφετηρία της, την παράδοσή της, τα στοιχεία της φύσης σε συνδυασμό με τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντός, και όλα αυτά που τη διαμόρφωσαν.
Για να αποδοθεί η αίσθηση της διαπερατότητας του αέρα επέλεξα φίνα μεταξωτή μουσελίνα, η οποία αφήνεται στη δύναμη του ανέμου. Ένα λιγότερο διαφανές με περισσότερο βάρος μεταξένιο ύφασμα για να αποδοθεί η αποφασιστικότητα, του νερού που ρέει, αλλά και η αίσθηση ελευθερίας που παρέχει. Μου μίλησε, όμως και για συνήθειες, αρχές, σέβας, μνήμη, στοιχεία τα οποία βρήκα στην ίδια την παραδοσιακή ενδυμασία που φορούσαν οι γυναίκες πρόγονοί μας, ζώντας σε αυτά τα βουνά. Το τσεμπέρι τους, το κάλυμμα κεφαλής τους μεταμορφώθηκε σε μεταξωτό μαντίλι.
Από το παραπάνω αφήγημα δε θα μπορούσε να λείπει το μαλλί, με το οποίο έντυσα τα παρανυφάκια. Μάλλινα ήταν και τα αξεσουάρ της νύφης.
Και αφού ενδύθηκε με την παράδοσή της αυτό που έλειπε ήταν να πάει σε ένα μέρος που να θυμίζει τη γενέτειρα μας, τον Καύκασο. Αυτός ήταν ο λόγος που μεταφερθήκαμε στη Μακρυνίτσα του Πηλίου.
