Η ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα το έργο του Γιάννη Κουνέλη ήρθε το 2017, μέσα από το project που μου ανατέθηκε. Ήμασταν η ίδια ομάδα – καθηγητών και συμφοιτητών – που πορευτήκαμε παρέα όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το project αφορούσε το μάθημα “Συλλογές” του τελευταίου έτους των σπουδών μου, στο πλαίσιο του οποίου η κα Κουτσού, ενδυματολόγος μαζί με την κα Στόικου, visual artist μας κάλεσαν να επηρεαστούμε από το έργο κάποιου καλλιτέχνη, να εντάξουμε το στοιχείο της επιρροής μας σε κάποια από τις τάσεις της μόδας και να κάνουμε μια δική μας πρόταση. Η δική μου δουλειά λεγόταν “θύμησης εγκώμιο”.
Ήταν μια απολαυστική διαδικασία, μέσα από την οποία γνώρισα καλύτερα τον Κουνέλι, όσο και τον εαυτό μου. Ο Κουνέλης έλεγε πως έφυγε από της Ελλάδα για να ζήσει την αναγέννηση, πως τα υλικά δίνουν ξεχωριστή υπόσταση στον καλλιτέχνη. Τον ενδιέφερε ο θάνατος αλλά και η ανασυγκρότηση. Ένιωσα οικειότητα μιας και με ανησυχούσε η ανασυγκρότηση της ψυχής.
Παρουσίασα την ψυχή που Βυθίζεται… Συνειδητοποιεί…. Πραγματοποιεί… Για τον σκοπό αυτόν επέλεξα το υπόλευκο χρώμα του υλικού μου του μαλλιού, αλλά και του μεταξιού, το οποίο χρησιμοποίησα για να προσδώσω μεγαλύτερη ελαφρότητα.
Γιάννης Κουνέλης… Τέχνη… Humanature… Μόδα… στο επίκεντρο ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος ως φύση, βίωμα, πολιτισμός.
Στην πρώτη από τις τρείς πράξεις προσπάθησα να αποδώσω την κατάσταση της ψυχής η οποία είναι απόλυτα βυθισμένη – δεν ακούει, δε βλέπει, δεν καταλαβαίνει. Μια ψυχή παθητική, μπερδεμένη, σαν ένα πέπλο να καλύπτει ακόμα και την αύρα της. Ακολούθησε επόμενη πράξη, όπου τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα – η ψυχή ενεργοποιείται, συνειδητοποιεί, εντοπίζει το βάρος, το οποίο μετατίθεται στη περιοχή του στέρνου, ενώ παράλληλα τα χέρια αποκαλύπτονται – τα πρώτα δειλά σημάδια αυταρέσκειας. Το κύριο χαρακτηριστικό της τρίτης πράξης είναι η δράση. Η ψυχή γνωρίζει και αυτό την οδηγεί σε λύτρωση. Τίποτα δεν έχει σημασία, η ψυχή είναι ελεύθερη.
Η επόμενη πρόκληση ήταν να ελευθερώσω τη φόρμα μου, να απομακρύνω το ρούχο από το σώμα, να προχωρήσω. Δυσκολεύτηκα, οι άνθρωποι νιώθουμε ασφαλείς όταν κινούμαστε μέσα σε στενά όρια. Θυμάμαι την κα Κουτσού να λέει για τα σχέδιά μας: “τα ρούχα σας είναι μίζερα”. Αυτό ήταν, την ευχαριστώ!!! Η φόρμα μου άρχισε να μακραίνει, να απομακρύνεται από τα όρια του σώματος και να τα αμφισβητεί.
Όταν βγήκα από αυτό το project ήμουν άλλος άνθρωπος, είχα προχωρήσει, αφού είδα πως τα ίδια υλικά άλλοτε μας πνίγουν, άλλοτε μας βυθίζουν, άλλοτε μας ελευθερώνουν, γιατί αυτό που αλλάζει είναι η οπτική μας.
Από αυτές τις δύο γυναίκες, την ομάδα pieta ήρθε η δυνατότητα να εκθέσουμε τις δημιουργίες μας στο Γενί Τζαμί. Μια πολύ ξεχωριστή στιγμή στη ζωή μου.
