Εκρήξεις συναισθημάτων που οδηγούν σε κατάσταση πληρότητας, μοίρασμα χαράς που αγγίζει το όριο της ευτυχίας, πυρετός που αφήνει η χαρά της συνδημιουργίας. Στο Δολό Πωγωνίου, αυτές τις τρείς ημέρες έζησα στον υπέρτατο βαθμό.
“θα έρθεις εδώ μαζί με τις δημιουργίες σου, πρέπει να δει ο κόσμος αυτή την προοπτική για το μαλλί μας” – είπε η Λένα, η οποία μαζί με όλη την παρέα του the pokari project επιμελήθηκαν αυτό το γεγονός, το οποίο βιώθηκε σαν γιορτή. Και το κάναμε. Εγώ, η συνεργάτιδά μου Ελισσάβετ Κακανή αλλά και ο Βασίλης, ο Χρήστος – η ομάδα του yfes, τα πήραμε όλα και φύγαμε για την Ήπειρο.
Με την Ελισσάβετ ξέραμε πως η συμμετοχική κατασκευή ενός ρούχου στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ θα ήταν δύσκολο εγχείρημα. Καταλήξαμε στην οργάνωση ενός εργαστηρίου κατασκευής πασουμιών, από ύφασμα παραγωγής του κτήματος Κωσταρά. Τα πασούμια, στην ουσία, είναι τα τερλίκια που έπλεκε η γιαγιά μου – οι ζεστές παντόφλες των παιδικών μου χρόνων. Η σύλληψη της ιδέας αυτής είναι φόρος τιμής προς τη γιαγιά Ευτυχία.
Όταν σχεδιάζαμε το εργαστήριο δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε την απήχηση που θα είχε στους επισκέπτες μας. Άνθρωποι ανεξαρτήτου ηλικίας, φύλλου, εθνικότητας επέλεγαν το εργαστήριό μας. Ο μικρότερος φίλος, ο οποίος ολοκλήρωσε της παντόφλες του, όντας πολύ συγκεντρωμένος και μεθοδικός, ήταν ο Παναγιώτης, 12 χρονών. Η Ζωή και ο Μπεν – 7 χρονών χρειάστηκαν λίγη βοήθεια. Ένας γκριζομάλλης κύριος, κόντρα στις προβλέψεις μου, μας χαιρέτησε παίρνοντας μαζί τα “τερλίκια” του. Ο Πέτρος, ο οποίος έμεινε να περιμένει να του ετοιμάσω το πατρόν για νούμερο 47, έφυγε από την παρέα μας πολύ χαρούμενος , με τα πασούμια του στο χέρι, χαρίζοντάς μας πολύ ζεστή αγκαλιά.
Σε πολλούς, τα πασούμια από το υλικό αυτό , που μιμείται της ιδιότητες της τσόχας, διέγειραν τη δημιουργικότητά τους. Κάποιοι μας είπαν πως θα συνέχιζαν να τα μεταμορφώνουν στο εργαστήριο με το felt και άλλοι στα καζάνια με τις φυτικές χρωστικές.
Το βιώσαμε όπως παλιά – άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι να μοιράζονται ιστορίες ενώ τα χέρια δουλεύουν. Οι παντόφλες αυτές είναι συναισθήματα που ζεσταίνουν την ψυχή. Το συγκεκριμένο Φεστιβάλ είναι η απόδειξη πως η παράδοση παραμένει ζωντανή, όταν μεταδίδεται και εξελίσσεται μέσα από τη συλλογική εμπειρία.
Ευχαριστούμε πολύ τους ανθρώπους του κτήματος Κωσταρά, με μπροστάρη το Φόρη Κωσταρά, ο οποίος κάθε φορά που μας προσέφερε τις νοστιμιές του χόρταινε τη ψυχή μας.
