Μια μέρα δέχτηκα τηλεφώνημα από τη κα Κουτσού, στο οποίο με ενημέρωνε πως οργανώνει μια δράση στο πλαίσιο του διδακτορικού της, ένα συμμετοχικό εργαστήριο 15-20 Σεπτεμβρίου 2024 στο Κέντρο Φυλαχτού στον Έβρο, μέρος του οποίου ήθελε να είμαι κι εγώ. Δέχτηκα με χαρά και ανυπομονησία.
Η Βενετία δημιούργησε μια ομάδα που αποτελούνταν από δέκα σχεδιάστριες, απόφοιτες του Τμήματος Δημιουργικού Σχεδιασμού και Ένδυσης του ΔΙΠΑΕ Κιλκίς και δύο εξαιρετικούς τεχνίτες, υφαντές με βαθιά γνώση της υφαντικής τέχνης. Οι περισσότεροι δεν γνωριζόμασταν μεταξύ μας, αυτό όμως δε μας εμπόδισε να έχουμε μια άψογη συνεργασία και να απολαύσουμε την κάθε στιγμή αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Ακολουθήθηκε ένα πλήρες πρόγραμμα από δράσεις, εκπαιδεύσεις και δουλειά.
Στο Σουφλί ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή, με παραδοσιακό αργαλειό. Με την καθοδήγηση των δασκάλων μας έσπρωχνα με φόρα τη σαΐτα για να περάσει ανάμεσα από τα στημόνια ξανά και ξανά και ύφανα το δικό μου κομμάτι υφάσματος. Το ίδιο έκανε η κάθε σχεδιάστρια. Στο τέλος βρεθήκαμε όλες μαζί, έχοντας η καθεμιά το δικό της ύφασμα για να το μετατρέψουμε σε φόρμες – απόδειξη πως το Σουφλί έχει τις προδιαγραφές να παράγει κάτι περισσότερο από μαντίλια.
Προς το τέλος της δράσης, μέρος του προγράμματος ήταν η αλληλεπίδραση με την τοπική κοινότητα του Φυλαχτού. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν γυναίκες άνω των εξήντα, οι περισσότερες χωρίς καθημερινή απασχόληση. Απορίας άξιο ήταν πως καμία γυναίκα δεν φορούσε πάνω της μετάξι, αντίθετα – ρούχα μαζικής παραγωγής κακής ποιότητας, βλαβερής για το δέρμα και το περιβάλλον. Επίσης καμία δεν ασχολούνταν με το μετάξι και το χειρότερο δεν το πίστευαν ως μια ευκαιρία αναβίωσης του τόπου.
Από το Σουφλί έφυγα με πολλές εντυπώσεις: ο τόπος, οι άνθρωποι, το κουκούλι, το μετάξι, αλλά και ο αργαλειός. Ευγνωμονώ γι΄ αυτήν την ευκαιρία.
Συν+υφαίνοντας ένα βιώσιμο μέλλον για την ύπαιθρο, η δράση αυτή έλαβε χώρα με την υποστήριξη του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ.
